Thursday, January 26, 2017

ශක්තිමත්ව නැගී සිටින්න....



කාර්යබහුල වෙලාවක ඔබට ඔබේ අත් පා අහිමි වූවා යැයි සිතන්න. මැවී පෙන්නේ ඇවිදීමට හෝ අත්‍යවශ්‍ය කිසිදු කාර්යක් ඉටු කර ගැනීමට නොහැකිව ලතැවෙන ස්වරූපයක් නේද? එහෙම වුණොත් කොතරම් නම් අපහසුතාවයකට වගේම වියවුලකට ඔබ පත් වේවිද? නමුත් කාලානුරූපව මේ තත්වයට හුරු වේවි කියා හිතන්නත් පුළුවන්. හැබැයි ජීවිතේ සාර්ථකභාවය කෙසේ වේවිද කියා නම් හිතන්න ටිකක් අමාරුයි නේද මේ කතා කරන්නේ උපතින්ම අත් පා අහිමි වූ පුද්ගලයෙක් ගැනයි. මෙවැනි මිනිසුන් කොතෙක් නම් මේ ලොව ඇතිද? 
Nicholas James Vujicic කියන්නේ ධෛර්යවන්තව කතා කිරීමට දක්ෂ පුද්ගලයෙක්. මොහුව මාධ්‍ය හරහා ලෝකෙට හඳුන්වලා දුන්නේ Nick Vujicic  කියලා. Nick කියන්නේ අන්වර්ථ නාමය. ඔහුට පුළුවන් මිනිසුන්ගේ හිත් දිනාගන්න පුළුවන් විදිහට කතා කරන්න. අන්තර්ජාලය පුරා සහ මාධ්‍ය පුරා මොහුගේ වීඩියෝ ප‍්‍රචාරය වෙනවා. ඒ වගේම මහජන කථනය වගේ පාඩම් මාලා වලට මේ කතා උපයෝගි කරගන්න තරම් නික්ගේ කතා කිරීමේ හැකියාව ප‍්‍රබලයි. 

ආබාධිත තත්වයක් කියන්නේ නොහැකියාවක් නොවෙයි. බාහිර ශරීරාංගයන්ගෙන් පර්පූර්ණ මිනිසෙකුට කරන්න බැරි බොහෝමයක් දේවල් උපතින්ම ශරීරාවයව අහිමි වූවන් කරන බවට හො`දම සාක්ෂිය නික්.  ඕස්ෙටේ‍්‍රලියාවේ මෙල්බර්න් නුවර ඉපදෙන නික් ඉපදෙන්නත් කලින් ඔහුගේ මව දැනගෙන ඉදලා තියනවා නික් ඉපදෙන්නේ බාහු සහ කකුල් නොමැතිව කියලා. නික්ගේ කුඩා අවධිය ගෙවිලා තියෙන්නේ දුෂ්කරතා ගොඩක් මැද්දෙන්. රජයේ පාසලකට ඔහුව ඇතුළත් කර ගැනීමට පවා නොහැකි වෙලා තියෙන්නේ මේ ආබාධිත තත්වය හේතුවෙන්. නීති විෂය මාලාවෙන් අධ්‍යාපනය හදාරන්න ආසාවෙන් හිටපු නික්ට සිදුවෙන්නේ වාණිජ විෂයෙන් අධ්‍යාපනය ලබන්න. අවසානයේදී ඔහු ගණකාධිකරණය සහ මූල්‍යමය සැලසුම්කරණයෙන්  ඕස්ටේ‍්‍රලියාවේ ග‍්‍රිෆිත් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් උපාධියක් ලබා ගන්නවා. අවුරුදු 19 වනවිට ඔහුගේ ජීවිතය ආශ‍්‍රය කරගනිමින් ලෝකය වටා සිටින මිනිසුන් සිය කතාවෙන් ධෛර්යවන්තව නගා සිටුවීමට නික් පටන් ගන්නවා.
දෙවියන් වහන්සේගෙන් ඔහු ඇයැද සිටියේ සාමාන්‍ය මිනිස්සන්ට වගේම ඔහුටත් අත් සහ කකුල් ලබා දෙන ලෙසයි. දිනක් ඔහුගේ මව පුවත්පතක තිබූ තවත් ආබාධිත පුද්ගලයකු පිළිබඳ ලියවුණු ලිපියක් නික් අතට දෙන්නේ ඔහුගේ ජීවිතයේ හැරවුම් ලක්ෂය සනිටුහන් කරමින්. ජීවිතය වෙනස් කරගන්නට නික් හිතන්නේ ඉන් අනතුරුවයි. පාදවල ඇගිලි කිහිපයක් පමණක් ඇති නික් එහි උදව්වෙන් මිනිත්තුවට වචන 45ක් ටයිප් කිරීමට තරම් දක්ෂයකු බවට පත් වෙනවා. ඔහුගේ හිස පීරා ගැනීමට, පිහිනීමට, වතුර වීදුරුවක් අල්ලා ගැනීමට, ඩ‍්‍රම්ස් පෙඞ්ල් එකක් වාදනය කිරීමට, දත් මැද ගැනීමට, දුරකථනයෙන් ඇමතීමට ආදි කාර්යන් කිරීමට නික්ට ක‍්‍රමයෙන් හුරු පුරුදු වෙනවා. 

2005 වසරේදී Young Australian of the year  බවට පත් වන්නේද නික්. 2012 වසරේදී ඔහු තම ආදරවන්තිය සමග විවාහ ගිවිස ගන්නවා. ඇය තමයි  Kanae Miyahara. ඔවුන්ට මේ වනවිට දරුවන් දෙදෙනෙක් සිටිනවා. ඔහු විසින් ලියූ පොත් අතර Life Without Limbs: The Incredible Power of Faith in Action, Love Without Limits: A Remarkable Story of True Love Conquering All and Stand Strong  ආදිය ඉතාමත් වේගයෙන් ජනතාව වැළඳ ගත්තා. ලෝකය පුරා රටවල් 58ක මේ වන විට ඔහු සංචාරය කරලා තියනවා.Attitude In Altitude (AIA)  කියන්නේ නික්ගේ වෙබ් සයිට් එක. 2007දී ඔහු මෙය ආරම්භ කරන්නේ ලෝකය වටා සිටින මිනිසුන්ගේ ධනාත්මක චින්තනය දල්වාලන අරමුණින්. 

ජීවිතය පුරාවටම අපට නොයෙක් මිනිසුන් හමු වේවි. ඒ මිනිසුන් ළඟත් අපි මොහොතක් හරි නැවතුණොත් ජීවිතේටම අමතක නොවෙන දේවල් ගොඩක් ඔවුන්ගෙන් ඉගෙන ගන්න ලැබෙනවා නියතයි.

නලිනිකා ලක්ෂාණි
(මව්බිම යං හි පළ වූවකි)


Saturday, January 14, 2017

තෛයි පොන්ගල්....
Pongal Festival in Thirunelveli-Kathmandu 2017 (Mani Prabhu's Photo)

අස්වනු නෙලීමේ උත්සවය යන නමින් හඳුන්වන පොන්ගල් උත්සවය යෙදෙන්නේ අවුරුද්දේ පළවෙනි මාසයට. දමිළ වචනයට අනුව පොන්ගල් කියන්නේ 'උතුරා යාම' එහෙමත් නැත්නම් 'පිටාර ගැලීම' කියන තේරුම. සාරවත් අස්වැන්න ගොවියාට ලබා ගැනීමට හැකිවීම වෙනුවෙන් හිරු දෙවියන්,වැස්ස සහ අස්වනු සකස් කිරීමට දායක වන සතුන් පිදීම තමයි මෙහිදී කරන්නේ. හින්දු භක්තිකයන් විසින් වසරේ පළමු අස්වැන්න මේ විදිමට සූර්ය දෙවියන් උදෙසා පූජා කරනු ලබනවා. දින ගණනාවක් තිස්සේ හින්දු ජනතාව පොන්ගල් අවුරුද්ද වෙනුවෙන් සූදානම් වෙනවා. අලුත් ඇඳුම් මිළදී ගැනීම, නිවෙස් පිරිසිදු කිරීම, රසකැවිලි පිළියල කිරීම ඔවුන්ගේ කටයුතු අතර ප්‍රධානයි.
කොහොම වුණත් පොන්ගල්වලට තමිල්නාඩු ප්‍රසිද්ධ බව කවුරුත් දන්න කාරණයක්. මොකද පොන්ගල් උත්සවය ආරම්භ වන්නේ තමිල්නාඩුවෙන් කියලයි සඳහන් වෙන්නේ. තමිල්නාඩු ප්‍රාන්තයේ තිරුනෙල්වෙලි ප්‍රදේශයේ මිත්‍රෙයක් සඳහන් කරපු විදිහට ඒ අය පොන්ගල් සමරන්නේ දින හතරකදී. ඒ දින හතර නම් කරන්නේ,
පළමු දිනය 'භෝගී දිනයේදී' පරණ සියලු පරණ ඇදුම් ආදිය පුලුස්සා පරණ දේවල් අමතක කර අලුත් දිනයක් ප්‍රාර්ථනා කරන බවත්, දෙවන දිනය 'තෛයි පොන්ගල්' දිනය හෙවත් ප්‍රධාන දිනය බවත්, තුන්වන දිනය 'මට්ටු පොන්ගල්' දිනයේදී සිය ගවයින් පිරිසිදු කිරීම, ඔවුන්ට ස්තූති කිරීම සහ වන්දනා කිරීම ආදියත්, හතරවන දිනය 'කන්නම් පොන්ගල්' දිනයේදී සියලු නෑදෑ හිත මිතුරන් හා සතුටු වන බවයි ඔහු පැවසුවේ. තමිල්නාඩුවේ ජනවාරි 14 වන සෑම දිනයම තෛයි පොන්ගල් දිනයට වෙන්වෙලා තියනවා.
'පොන්ගල් බත' තෛයි පොන්ගල් උත්සවයේදී සුවිශේෂිතම ආහාරයයි. සහල්, කිරි සහ දුඹුරු සීනි හෝ හකුරු, කජු ආදිය යොදමින් සකසන මේ ආහාරය හිරු දෙවියන් උදෙසා පුදනවා.  සම්ප්‍රදායට අනුව මේ ආහාරය 'පොන්ගල්' කියලා හඳුන්වනවා. ඒ අතර වඩේ, මුරුක්කු, පායාසම් ඥාතීන් අතර බෙදා හදා ගන්නවා. ගොවියන් තමන්ට ගොවිතැනේදී උදව් කරන ගවයින් පිරිසිදු කරමින් ඔවුන් වර්ණ කරමින්, සීනු සහ මල් ආදිය එල්ලමින්, රසකැවිලි කවමින් හෝ උක්දඩු ආදිය කවමින් ගවයින්ට සලකයි. ඇතැම් පුද්ගලයින් සිය ගවයින්ගේ අං සරසන්නේ රත්තරනින්.



Saturday, January 7, 2017

අසම්මත වුවත් පේ‍්‍රමය, පේ‍්‍රමයමයි....


ජීවිතේ සමහර සිදුවීම් තියනවා අපේ හිත් හාරලා අවුස්සන. මේ සිදුවීම්වලට පුළුවන් අපේ ජීවිත වෙනස් කරන්න. ඒ වෙනස් කිරීම් සියල්ල හොඳ විදිහටම වෙනවා නම් තමයි වඩාත් හොඳ. ඒත් හොඳම විදිහට සිදු නොවී නොහිතන විදිහටත් සිද්ධ වෙන එකයි සාමාන්‍ය ලෝක ස්වභාවය. මේ එක එක සිදුවීම්වලදී අපි ගන්න තීරණ අපිට විතරක් නෙවෙයි, අනිත් අයටත් බලපානවාද කියන එකයි අපි හිතන්න අවශ්‍යය. 

පේ‍්‍රමය ගැන කියවෙන කතා බොහෝමයක් තියනවා. මේ අතරින් සත්‍ය කතා, පුරාණෝක්ති, සුරංගනා කතා, ප‍්‍රබන්ධමය කතා, ඉතිහාසමය කතා අහලා පුරුදුයි. අලුත් පරම්පරාව ඇතුළුව මුලූ සමාජ පන්තියම ගත්තම පේ‍්‍රමයට සමීප නොවුණු කෙනෙක් අහම්බකාරකයෙක් මිසක් වෙන නාමයකින් නම් හඳුන්වන්න බෑ කියලයි  මට හිතෙන්නේ. 
වචනයෙන් ඍජුව ප‍්‍රකාශ කරන්නට නොහැකි හැඟීම් ගීතයෙන් එළියට එන්නේ අමුතුම ආකාරයට. ‘ගීතය’ භාවයන් හෙළි කරනවා. හැගුම් පුබුදුවනවා. සොදුරු මිනිසුන්ගේ ආත්මයන් අවදි කරනවා. මේ කතා කරන්න යන්නේ පේ‍්‍රමයේත්, අසම්මත පේ‍්‍රම කතාවක් ගැන.... ඒ ‘දස්කොන් ප‍්‍රමිලා ප්‍රේමය’.

ගීත නිර්මාණවලට නොයෙකුත් කතා පුවත් තේමා වන්නට පුළුවන්. ඒ ජීවිතානුභූතීන්, සමාජ සිදුවීම් ආදිය. මේ අතරිනුත් ජනශ‍්‍රැතියේ පුරාණෝක්ති ඇසුරින් නිර්මාණය වන ගීත නිර්මාණයන් ද තියනවා. දස්කොන් සහ ප‍්‍රමිලාවන් අපේ රටේ ශ‍්‍රී වීර පරාක‍්‍රම නරේන්ද්‍රසිංහ රජ සමයේ සිටි යුවළක්. මොවුන් සම්බන්ධයෙන් සමාජීය වටිනාකමක් නැති බව හැඟුණත්, කලා නිර්මාණයන් රැුසකට දස්කොන් සහ ප‍්‍රමිලාවන්ගේ කතා පුවත් අනුභූතින් වෙලා තියනවා. ප‍්‍රමිලාවන් ශ‍්‍රී වීර පරාක‍්‍රම නරේන්ද්‍රසිංහ රජුගේ බිසව වෙද්දි දස්කොන්, ශ‍්‍රී වීර පරාක‍්‍රම නරේන්ද්‍රජසිංහ රජුගේ මහාධිකාරම් වෙනවා. දස්කොන් මහාධිකාරම් කවියෙහි දක්ෂයකු බවයි සඳහන් වෙන්නේ. ඒ විතරක් නෙවෙයි ප‍්‍රමිලාවන් සහ දස්කොන් අසම්මත ප්‍රේමයකින් බැඳී සිටි බව ද ඒ හා සමවම ප‍්‍රකටයි. මේ පේ‍්‍රමය හෙමින් දළුලා වැඩුණු බවයි ඉතිහාසයේ සඳහන් වෙන්නේ. ප‍්‍රමිලාවන් හමුවීම දුෂ්කර වුණත් කෙසේ හෝ මේ දෙදෙනා කවි හුවමාරු කර ගන්නවා. පේ‍්‍රමයත් කවියෙන්. මේ පේ‍්‍රමය ගීත නිර්මාණ අතරට ගත් නිර්මාණකරුවන් රැසක් ඉන්නවා. දස්කොන්- ප‍්‍රමිලා පේ‍්‍රමයට අනතුරු ඇගවෙන්නේ රජුට මේ රහස් පෙම සැලවූ වහායි. අවසානයේ දස්කොන්ට මරණ දඩුවම හිමි වීමෙන් මේ සෙල්ලම කෙලවර වෙනවා. ප‍්‍රමිලාවනුත් නියගලා අල මතින් දිවි තොර කරගන්නේ පේ‍්‍රම වියෝව දරාගත නොහැකි තැනදීයි.

මේ පේ‍්‍රමය මේ තරම් ප‍්‍රකට වෙන්නේ දස්කොන්ගේ මරණය නිසාදැයි විටක මට හැගෙනවා. මරණයෙන් කෙලවර නොවුණා නම් මෙතරම් ප‍්‍රකට නොවන්නටත්  ඉඩ තිබුණා වෙන්න පුළුවන්. මරණයෙන් කෙලවර නොවුණු මෙවැනි පෙම් කතා කොතෙක් නම් මේ ලොව ඇතිද? ‘නැත ලොවේ අන් රසඳුනා- ආදරේ සේ සුවදෙනා’ සරච්චන්ද්‍රයන් විලාසිනියකගේ පේ‍්‍රමය කෘතියේ ලියන්නේ එසේයි.

රාත‍්‍රිය අපෙයි දස්කොන්... තවත් නෑ හිතේ අස්කොන්
පෙම් සිනා තෙපුල් අස්කොන්...පිච්ච මල් සුදුයි දස්කොන් 
ආදරේ රහයි දස්කොන්...
ආදරේ දෙතොල් පිරිලා..රෝස මල් රතුයි ප‍්‍රමිලා
වද මලින් ගෙතූ මල්දම්.. තිස් පැයේ පෙනේ මැවිලා
ආදරේ රුදුයි ප‍්‍රමිලා...

විප‍්‍රයෝගය...... කෙතරම් වේදනාකාරීද? වෙන්වීම නොවෙද මේ තරම් අපූරු ගී බිහි කරේ. සම්ප‍්‍රයෝගය සුමිහිරියි... එය විඳින තුරු විප‍්‍රයෝගය සිහියට නොනඟේ. අසම්මත වුවත් පේ‍්‍රමය, පේ‍්‍රමයමයි. අසම්මත හෝ අසම්මත බව තීරණය වන්නේත් සමාජය එය පිළිගන්නා හෝ නොගන්නා ආකාරය මතයි. අපිට අසම්මත දේ ලොව අන් රටකට සම්මත වෙන්න පුළුවන්. මෙයයි ලෝක ධර්මය. 

නලිනිකා ලක්ෂාණි.

Thursday, December 22, 2016

ප්‍රේමවන්ත කුමාරයෝ....

ඡායාරූප -හේමන්ත අරුණසිරි
 නාට්‍යවේදී ප්‍රියංකර රත්නායකයන්ගේ ප්‍රේමවන්ත කුමාරයෝවේදිකා නාට්‍ය පිළිබඳ  පසුගිය දිනක එතුමන් සමග කළ කතා බහක සටහනක්....
  • මේ නාට්‍යයේ පිටපත තෝරා ගනිද්දී ඔබට විශේෂ නිර්ණායකයන් තිබුණාද?

ඔව්. විලියම් ශේක්ස්පියර් නම් මහා නාට්‍යකරුවාගේ A Midsummer Night’s Dream නාට්‍යයේ ජයවතී ජයසිංහ මහත්මියගේ  සිංහලය පරිවර්තනය ඇසුරින් තමයි ප්‍රේමවන්ත කුමාරයෝ නාට් නිර්මාණය කළේ. නමුත් මේ පිටපත මුද්‍රණය වෙලා නෑ. මං විලියම් ෂේක්ස්පියර්ගේ මැක්බත් නාට්‍ය නිශ්පාදනය කරන්න සූදානම් වෙලා ඉන්න අතරතුර තමයි ප‍්‍රවීණ රංගන ශිල්පී දයාදේව එදිරිසිංහයන් මට මේ පරිවර්තන අත් පිටපත ගැන කියන්නේ. පිටපත තෝරා ගනිද්දී මට විශේෂ නිර්ණායක තිබුණේ නෑ. පරිවර්තන පිටපතක් තෝරගන්න කොට විවිධ අයට නොයෙක් විදිහේ හේතූන් තියෙන්න පුළුවන්. මං මීට පෙර නිර්මාණය කළ අද වගේ දවසක ඇන්ටිගනි, ඊඩිපස්, තටු ඇවිත්, විසේකාරියෝ වගේ හැම නාට්‍යකදී ම පිටපත තේරීමේ දී ඒ පිටපත මුල් කරගෙන වර්තමාන සමාජ ජීවිතය කොයි තරම් කියවන්න ඉඩ ලැබෙනවාද කියන දේ වැදගත් වුණා. ප්‍රේමවන්ත කුමාරයෝ නාට්‍යට මුල් වුණු නාට්‍ය පරිවර්තන පිටපත සර්වකාලීනයි. එහි කතා කරන මනුෂ්‍ය අත්දැකීමේ තියන ගැඹුර හැම රටකට ම, හැම දේශයකට ම අර්ථකථනය කරන්න පුළුවන් හැකියාව මේ පෙළටත් තියන බව මං දැක්කා. මේ නාට්‍යයේ ප‍්‍රධාන තේමාව පේ‍්‍රමය. පේ‍්‍රමයත් එක්ක සිදු වන සාධනීය සිදුවීම් සහ නිෂේධනාත්මක සිදුවීම් මේ නාට්‍යයේ තියනවා. පේ‍්‍රමය ගැන මතු කරන ගැඹුරු සාකච්ඡාව තමයි මූලික හේතුව වුණේ මේ පිටපත තෝරා ගන්න.
ඡායාරූප -හේමන්ත අරුණසිරි

  •  ප‍්‍රහසනයත්, පේ‍්‍රමයත්, සංගීතයත් අපූරුවට ගළපගත්තේ කොහොමද?
ප්‍රේමවන්ත කුමාරයෝ කොමඩියක්. ඒ කියන්නේ සුඛාන්තයක්. ප‍්‍රහසනය සහ සුඛාන්තය අතර තියන වෙනස තමයි ප‍්‍රහසනයේ හාස්‍ය උත්පාදනය අපිව ගැඹුරු ජීවන දර්ශනයකට යොමු කරන්නේ නෑ. නමුත් සුඛාන්තයෙන් ජීවිතය ගැන ගැඹුරු කියවීමක් ඉදිරිපත් කරනවා. ප‍්‍රහසනය තියෙන නාට්‍ය බලලා ප‍්‍රහර්ෂයෙන් යුතුව ආවට ජීවිතය සම්බන්ධයෙන් අත්දැකීම් ලෝකය පුළුල් වෙන්නේ නෑ. පේ‍්‍රමය ප‍්‍රකාශ කරන්න පුළුවන් ප‍්‍රබල මාධ්‍යක් තමයි ගීතය. ඒ වගේ ම ගීතය මිනිස්සුන්ට සමීපයි. අපි දකින දෙයක් තමයි පේ‍්‍රමය ප‍්‍රකාශ කරන්න භාවිත කරලා තියන බහුල මාධ්‍ය සංගීතය කියලා. නාට්‍යයේ කෙතරම් ගැඹුරු අත්දැකීමක් තිබුණත් මේක සාමාන්‍ය රසවිඳින්නන්ට සමීප කරන්න  ඕන. මං හිතුවා මෙයට හොඳ ම දේ සංගීතය කියලා. ශේක්ස්පියර්ගේ නාට්‍ය වල ම ඒක තියනවා. මං කළේ ඒ සංගීත භාවිතය වර්තමාන මුහුණුවරකට අනුවර්තනය කර ගැනීම පමණයි. ලංකාවේ සිනමාවට අදාළ පේ‍්‍රම කතාවක් සමග ඊට අදාල සංගීතය යොදා ගන්නෙත් ඒ නිසයි. 
  • සාමාන්‍ය පරිවර්තනයක් නාට්‍යක් බවට පත් කරලීමේ දී  ඇති වන දුෂ්කරතා මොනවාද?

බොහෝ අය හිතන්නේ පරිවර්තනයක් නිශ්පාදනය කරන එක හරි ලේසියි කියලා. මුල් කෘතිය ඒ ආකාරයෙන් ම නිශ්පාදනය කරනවා නම් විතරයි ඒ ආකාරය පහසු වන්නේ. හැබැයි පරිවර්තනයක් ස්වතන්ත‍්‍ර අර්ථකථනයක් බවට පත් කරලීම තමයි අමාරු ම. A Midsummer Night’s Dream ශේක්ස්පියර්ගේ නාට්‍යයක් වුණාට ප්‍රේමවන්ත කුමාරයෝ නාට්‍යයේ තියෙන්නේ මගේ ස්වතන්ත‍්‍ර අර්ථකථනයක්. ඒක දෙන්න නම් නාට්‍ය කලාව ගැන, අපි ජීවත් වන සමාජව ගැන, හොඳ සවිඥානිකභාවයක් තියෙන්න  ඕන. වඩා සාර්ථක පරිවර්තනයක් හෝ අනුවර්තනයක් සෑම විට ම ස්වතන්ත‍්‍ර අර්ථකථනයෙන් යුක්තයි. ස්වතන්ත‍්‍ර අර්ථකථනයක් නැත්නම් ඒක හොඳ නිශ්පාදනයක් නෙවෙයි. ඒක තමයි පරිවර්තනයක් නාට්‍යක් බවට පත් කරලීමේ දී  ඇති වන ලොකු ම අභියෝගය.
  • ජන සමාජයේ පවතින මතයක් තමයි උසස් නාට්‍ය සාමාන්‍ය ජනතාවට රසවිඳින්න බෑ කියන එක. මේ ගැන ඔබේ අදහස මොකක්ද?

ජන සමාජය තුළ තියන මේ අදහස සීයට සීයක් ම සාවද්‍ය අදහසක්. මොකද උසස් නාට්‍ය කියන හැම නාට්‍යක් ම සාමාන්‍ය ජනතාව වෙනුවෙන් ලියපු නාට්‍ය. ග‍්‍රීක නාට්‍ය බැලූවේ සාමාන්‍ය මිනිස්සු. ශේක්ස්පියර්ගේ නාට්‍ය බැලූවේ සාමාන්‍ය මිනිස්සු. නෝ, කබුකි බලන්නේ සාමාන්‍ය මිනිස්සු. එලෙස ගත් විට සම්භාව්‍යයි කියන නාට්‍ය හැම එකක් ම සාමාන්‍ය මිනිස්සු වෙනුවෙන් ලියපු සහ ඒ අය නරඹපු නාට්‍ය. පසු කාලයක දී අපේ රටේ එක්තරා විදග්ධ පන්තියක් විසින් යම් බයක් ඇති කරලා තියනවා සාමාන්‍ය මිනිස්සුන්ට විදග්ධ නාට්‍ය රසවිඳින්න බෑ කියලා. මේක සම්පූර්ණයෙන් ම සාවද්‍ය අදහසක්. නමුත් නාට්‍යක් රසවිඳින්න නම් හොඳ නාට්‍ය රසිකයෙක් වෙන්න  ඕන. ඒ කියන රසිකයා හැම සාමාන්‍ය මිනිසෙක් තුළ ම නෑ. මේක  ඕනෑ ම කලා මාධ්‍යකටත් අදාළයි. අපේ රටේ තියන ප‍්‍රශ්නය තමයි මේ තත්වයට අදාළ අභ්‍යාසයන් වල කවුරුත් යෙදෙන්නේ නෑ. සරච්චන්ද්‍රයන්ගේ ඉඳලා අපේ මහා නාට්‍යවේදීන් කිසි කෙනෙක් උසස් නාට්‍ය සාමාන්‍ය පේ‍්‍රක්ෂකයාට දැනෙන විදිහට නිශ්පාදනය කිරීම සඳහා උත්සහ දරලා නෑ. නමුත් මේ අය උසස් නාට්‍යවල ආභාසය ලබලා තියනවා. සිංහබාහු නාට්‍යයේ ඊඩිපස් හෝ ඇන්ටිගනිවල ආභාසයත්, ලෝමහංස නාට්‍යයේ ඉපලොටෙස් වගේ ග‍්‍රීක නාට්‍ය ආභාසයත්, හෙන්රි ජයසේනයන්ගේ කුවේනි නාට්‍යයේ මීඩියා නම් ග‍්‍රීක නාට්‍යයේ ආභාසයත් තියනවා. හොඳ සෑම නාට්‍යකරුවෙකුට ම සම්භාව්‍ය නාට්‍ය කලාවේ බලපෑම ලැබිලා තියනවා. එහෙම නැතිව විශිෂ්ට ස්වතන්ත‍්‍ර නාට්‍යක් ලියන්න බෑ. මේ කාරණාවේ දී සාමාන්‍ය මිනිස්සුන්ට ගෝචර වන රසය කුමක්ද යන්න සොයා ගැනීම ඉතා වැදගත් කාරණයක්.
ඡායාරූප -හේමන්ත අරුණසිරි
සටහන-නලිනිකා ලක්ෂාණි


කථිකාචාර්ය චින්තක රණසිංහ මහතා  සමඟ කළ සංවාද සටහනක්....      
kln.ac.lk

 සාහිත්‍ය ලෝකයට ආලෝකයක් සපයමින් සාහිත්‍ය දුහුනන්ගේ ඥාන ගවේශනයට අවැසි කෘති බොහෝමයක් රචනා කරමින් සාහිත්‍යට ලැදි දිවියක් ගෙවන කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ සිංහල භාෂා අධ්‍යයනාංශයේ කථිකාචාර්ය චින්තක රණසිංහ මහතා සමග කරන ලද සංවාදයක් සටහන් තබම්.
  •    ඔබ කොහොමද සාහිත්‍ය යන්න අර්ථකතනය කරන්නේ?

සාහිත්‍ය කියන දෙයින් මං මූලික වශයෙන් ම අදහස් කරන්නේ වඩාත් වින්දනාත්මක පාර්ශවයක් සහ භාවාත්මක බවක් සහිත දෙයක් විදිහට. නමුත් එහිදී බුද්ධිමත් පාර්ශවයක් නෑ කියලා අදහස් වෙන්නේ නෑ. සාහිත්‍ය කියන්නේ ගණිතය හෝ වෙනත් විෂයක් නෙවෙයිනේ. සාහිත්‍ය කෘතියක් ගත්තම වඩාත් නිරවුල් මෙන් ම අර්ථය පැහැදිලි වෙන්න  ඕන. වඩාත් සංවේදී පුද්ගලයකුට ඇමතිය යුතු අතර සංවේදීභාවය ද වර්ධනය කරන්න  ඕන. ඒ කාරණය සම්පූර්ණ කළාට පස්සේ තමයි බුද්ධිය කියන කාරණාවට සාහිත්‍යකරුවාට එන්න පුළුවන් වෙන්නේ. වර්තමානයේ පවතින සිංහල සාහිත්‍ය කියන දෙයෙහි තියන බරපතල අර්බුදය තමයි ප‍්‍රහේලිකාත්මක ගතිය සහ දුරවබෝධ ගතිය. දැන් ඉන්න විචාරකයෝ කියන්නේ ඒක කියලා. නන් විධ අර්ථ දෙන්න  ඕන කියලා. නමුත් නන් විධ අර්ථ කියන එකේ සීමාවක් තියෙන්න  ඕන. නවකතාවක් ගත් විට ඒ නවකතාවේ ප්‍රොයිඞ්ගේ හරි ලකාන්ගේ හරි තියරි හොයන්න  ඕන නෑ. මගේ හදවතට දැනෙනවානම්, මට මගේ ජීවිතේ සිහියට එනවා නම්  මං කියවන්නේ ඒ නවකතාව. ඒකෙදී මට ජ්‍යාමිතියවත්, තියරිවත් වැඩක් නෑ. මෙතනදී කියන්න  ඕන ආධිපත්‍ය විචාර කලාවක් දැන් වන විට බිහි වෙලා තියනවා කියලා. නමුත් 1950 ගණන්වල ලියවුණු නවකතා, හේමරත්න ලියනාරච්චිගේ නවකතා සිරි ගුණසිංහගේ නවකතා දැඩිව හදවත් ඇද ගන්නවා වගේ ම අපේ ජීවිතවලින් ප‍්‍රශ්න කරන්න පොළඹවනවා. අදත් ඒ වගේ නවකතා ලියවෙන්නැතුව නෙවෙයි. හැබැයි ඒවා ඔය සම්මාන උළෙලවල් වල මාධ්‍යවල අගය කෙරෙන්නෙත් නෑ අගය කරන්න දන්න මිනිස්සුත් නෑ. ඒක තමයි ප‍්‍රශ්නය දැන් තියන.
  • ·        ඔබ නවකතාකරුවෙක් වගේ ම කවියෙක්. මේ නිර්මාණ ප‍්‍රවේශයන්ගෙන් ඔබට වඩාත් සමීප ප‍්‍රකාශන මාධ්‍ය මොනවාද?

මගේ මූලික ම මාධ්‍ය තමයි කවිය. මං විශාල වශයෙන් කවි ලියලා තියනවා. පළ කරලා තියෙන්නේ ටිකයි. සමාජ අවශ්‍යතාවයක් විදිහට දැන් සිද්ද වෙන දේවල් ලියන්න වෙලා තියනවා මට. කොහොම වුණත් මගේ අනන්‍යතාවය මං කවියෙක්. හැබැයි ඉතින් දාර්ශනික ප‍්‍රහේලිකා කවියෙක් නම් නෙවෙයි. සාමාන්‍යයෙන් කවි ලියනවා.
  • ·        ඔබ ලියූ  ‘පිරිමි කවුරුද වරදෙ නොබැඳනකෘතිය තුළ චිරන්තන ගද්‍ය පද්‍ය සාහිත්‍ය ඇසුර වඩාත් පුළුල්ව දක්නට ලැබෙනවා. නව නිර්මාණකරුවන්ට මේ පැරණි සාහිත්‍ය පරිශීලනය තුළින් ලද හැකි ආභාසය කොයි වගේද?

චිරන්තන ගද්‍ය පද්‍ය වගේ ම වර්තමාන ඇසුර ගැනත් මගේ කෘතියේ කතා කරනවා. ඇත්ත වශයෙන් ම මගේ කෘතිය ගැන මං කතා කරන එක හොඳ නෑ. ඒක කියවන අයට සහ  ඕන ම කෙනෙක්ට  ඕනම විදිහක ඇගයීමක් සහ විනිශ්චයක් කරන්න පුළුවන්.
grantha.org
  • ·        වර්තමානයේ බොහෝ ප්‍රවීණ යැයි සැලකෙන නිර්මාණකරුවන්ගේ නිර්මාණ පොදුවේ හැම පාඨකයාට ම රස විඳීමට බැරි තත්වයක් දක්නට ලැබෙනවා. විශේෂයෙන් පශ්චාත් නූතන කලාව යැයි හඳුන්වාගත් ඒ නවකතා තුළ ඇති භාෂාව පවා වෙනස්. මේ කාරණය ඔබ දකින්නේ කොහොමද?

පශ්චාත් නූතනය යටතේ එන සියලූ ම දේවල්වල අර්ථය තමයි කිසිදු අර්ථයක් නෑ කියන එක. පශ්චාත් නූතන තත්වය තුළ පොදුවේ ගත්තම එය ගෙනාපු, විචාරයට ලක් කරපු විචාරකයින්, විශ්ලේශකයන් ආදීන් පිළිගන්න පොදු දෙයක් තියනවා. හැබැයි නිශ්චිත අර්ථයක් කිසිදු දෙයක නෑ කියන එක තමයි පශ්චාත් නූතන යන්නේ අර්ථය.  ඕන ම අයෙකුට  ඕන දෙයක් කියන්න පුළුවන් තත්වයක් තියන නිසා පශ්චාත් නූතන කලාව කියන එක නිරර්ථක, අර්ථ විරහිත තත්වයක්. හැබැයි බටහිරට අයත් පශ්චාත් නූතනවාදය සහ පශ්චාත් නූතන කලාවට අයිති දේවල් ගැන කතා කරන විට මීට වඩා පොහාසත් බවක් තිබුණා. මොකද ඒ අයගේ සම්ප‍්‍රදාය ප‍්‍රබලයි. නූතනවාදයත් ප‍්‍රබලයි. එය පසුපස තිබුණු මුලු ටිකත් ප‍්‍රබලයි. මෙහෙ එහෙමත් නෑනේ. ඒ නිසා මෙහෙ තිබුණ වැදගත් දෙයට පහර දෙන්න ඊර්ෂ්‍යාවෙන් සහ නොහැකියාවෙන් පිරුණු මිනිස්සු පශ්චාත් නූතනවාදය ගත්තා. සරලව කියුවොත් වාක්‍යක් හොඳට ලියන්න බැරි නම්, ඒකට කියන්න පුළුවන් පශ්චාත් නූතන විදිහට මෙහෙම තමයි ලියන්නේ කියලා. උපමා රූපකවලින් වර්ණනා කරන්න බැරි මිනිහට කියන්න පුළුවන් උපමා රූපක වැඩක් නෑ කියලා. කවි ලියන්න බැරි මිනිහට කියන්න පුළුවන් කවි  ඕන එකක් පොයටි‍්‍ර කියලා. ලංකාවේ පශ්චාත් නූතනවාදය ක‍්‍රියාත්මක වෙන්නේ ඒ වගේ බාල තලයක. අන්න ඒ නිසා ඔය පශ්චාත් නූතනවාදී කියන දේවල් කරන බහුතරයාගේ සීයට අනූවකගේ ම තියන ප‍්‍රශ්න තමයි ප‍්‍රතිභා හීනකම, දැනුම හීනකම සහ මංමුලාව. මං මේක ඉතාමත් විවෘතව කතා කරනවා වගේ ම මේ ගැන සංවාදයකට උනත් සූදානම්. ලංකාවේ මේ ඇති වෙලා තියන ඛේදවාචකය පශ්චාත් නූතනවාදය පිළිබඳ ප‍්‍රශනයක් නෙවෙයි. පශ්චාත් නූතනය කියන ලේබල් එකට ඌණ ප‍්‍රතිභා සහිත මිනිස්සු ටිකක් තමන්ගේ නොහැකියාව වහගන්න පශ්චාත් නූතනවාදය කියන රෙද්ද ඇඳගෙන. උදාහරණයක් වශයෙන් ඩෙරීඩා ගත්තොත් ඩෙරීඩාගේ මුල් ලේඛනවලින් පේන්නේ (ඉංග‍්‍රිසියෙන් තියන ලේඛනවල) ඉතා ම විශිෂ්ට සාහිත්‍යමය භාෂාවක් යටතේ එය ලියවුණු බවයි. ඔහුගේ මතය කුමක් වුවත් විශිෂ්ට රසයක් ඒවගේ තියනවා. නමුත් ලංකාවේ  පශ්චාත් නූතනවාදය ගෙන ආ කිහිප දෙනෙකුට ඇරෙන්න අන් අයට එහෙම තත්වයක් නෑ. ඊට පස්සේ විශාල පරම්පරාවක් තමන්ගේ නොහැකියාව, අධ්‍යපනය බිඳ වැටීම්, රසඥතාවය බිඳ වැටීම ආදියෙන් බේරෙන්න ඇඳපු රෙද්දක් තමයි පශ්චාත් නූතනවාදය.
  • ·        වර්තමානයේ ඉන්න විචාරකයන් අතින් සැබෑවට සාහිත්‍ය විචාරය සිදු වනවාද?

සාහිත්‍ය විචාර කියන එක සිද්ද කරන්න පුළුවන් විචාරකයෝ ලංකාවේ නැතුවා නොවෙයි. ඒ අය මාධ්‍ය වලින් හංගලා. ගොඩක් වෙලාවට මාධ්‍යවලට ගන්නෙ ම අර පශ්චාත් නූතන කොටස අල්ල ගත්තු හරියට වාක්‍යක් ලියන්න බැරි අය. නමුත් දැන් ආයෙ ම ප‍්‍රවණතාවයක් තියනවා මාධ්‍යකරුවන්ට ඉව වැටිලා. ඉතින් ඒ අය මතු වෙයි. නමුත් එතනදිත් ගැටලූවක් තියනවා. අලූතෙන් ආපු දැනුම් පද්ධති, අලූතෙන් ආපු වචන එක්ක පැරණි පුද්ගලයෝ අනවශ්‍ය විදිහේ වෛරයක් හදා ගන්නවා. ඒ වෛරය නූතන පරම්පරාවටත් පැරණි ඒවත් එක්ක තියනවා. මේ දෙක ම විය යුතු නෑ. දෙකේ ම සංකලනයක් තියෙන්න  ඕන. දෙපැත්ත ගැන ම අවබෝධයෙන් ඉන්න  ඕන. මං මේ පරම්පරා දෙක ම අතර සම්බන්ධය ගෙන යන කෙනෙක්. ඒ නියෝජනය තියෙන කෙනෙක්. ඒක දකින කෙනෙක්. විචාරකයෝ ගැන කතා කරද්දි නම් ගම් කියන්න අවශ්‍ය නැතත් හොඳ විචාරකයේ ඉන්නවා කියලා කිවුවම ඇති. නමුත් මේ හොඳ විචාරකයෝ පවා යට වෙලා තියනවා අන්තර්ජාලයෙන් ගන්න තියරි පොඩ්ඩකට. ඉස්සෙල්ලා කෘතියක් විග‍්‍රහ කරන්න  ඕන. ඒ කතුවරයාගේ පසුබිම, ඉපදුණු කාලය, ගැන දීර්ඝව ලියන්න  ඕන. ලංකාව තුළ 50 වල හොඳ පොත් පරිවර්තනය වෙන්න ගත්තා. හොඳ විචාර සංවාදයක් ඇති වුණා. නමුත් එතනින් එහාට ඒ සංවාදෙ දියුණු වුණේ නෑ. අපි කරන්න  ඕන විචාර කෘති පරිවර්තනය කරන එක. විචාර කෘති පරිවර්තනය වෙන්නේ නැත්තේ ඒකට වෙළඳපලක් නෑ. ඒ වෙළඳපල හදන්න විශ්වවිද්‍යාල, රජය මැදිහත් වෙන්න  ඕන. බටහිර විචාර පොත් විතරක් නෙවෙයි. සංස්කෘත වේවා, දෙමළ වේවා, වෙනත්  ඕනම විචාර පොතක් මීට අයිතියි. විචාරය පිළිබඳ විශාල අර්බුදයක් තියනවා. තැනින් තැන විචාරය සිදු කිරීමට වඩා කළ යුත්තේ  ඒ විචාරයේ මූලික ග‍්‍රන්ථ පරිවර්තනය වීම, සහ විශේෂයෙන් ලංකාවේ නූතන සාහිත්‍ය ගැන පවා නිරවුල්ව, ඓතිහාසික ක‍්‍රම විකාශනය ගැන ලියන ලේඛකයෝ සහ පාඨකයෝ පිරිසක් ගොඩ නගා ගන්න එක. ඒක ලොකු කර්තව්‍යක්. අපි ඒකට උත්සහ කරනවා. අපි බලමු. 
  •      ලංකාවේ තියන සාහිත්‍ය සම්මාන හැමදාම කැරකෙන්නේ එක ම ලේඛක කණ්ඩායමක් වටා. ඒ සම්මාන ක‍්‍රමවේද ගැන ඔබ හිතන්නේ මොකක්ද

ඇත්තටම පුළුල් අර්ථයෙන් ගත්තොත් සාහිත්‍ය සහ සම්මාන අතර කිසි ම සම්බන්ධයක් නෑ. උදාහරණයක් විදිහට සාහිත්‍ය කියන්නේ එක්තරා මිනිස්සු කණ්ඩායමක් ඉතිහාසයේ යම් යම් යුග වලදී ඒ අවශ්‍යතා අනුව ගොඩ නගා ගත් දෙයක්. සම්මාන කියන්නේ ඒ දේ කරගන්න බැරි මිනිස්සු කණ්ඩායමක් විසින් ඒ දේට සම්බන්ධ වෙන්න හදාගත්තු වෙනම වැඩපිළිවලක්. එතනත් පොඩි ප‍්‍රශ්නයක් තියනවානේ මං මෙහෙම කියනකොට. උදැහරණයක් විදිහට ගත්තම සම්මාන කියන්නේ මණ්ඩලයකින්. රජයෙන් හෝ පිළිගත් පාර්ශවයකින් දෙන දෙයක්නේ. එතකොට සාහිත්‍යකරුවා කියන්නෙ ම ගැඹුරු අර්ථයෙන් පිළිගත්ත දේත් එක්ක ගැටෙන කෙනෙක්. ඒක හරි උත්ප‍්‍රාසාත්මකයිනේ. සරලව කීවොත් සම්මාන ලැබෙන පොතක් තියනවානම් ඒ පොත ගැන සැක කරන්න  ඕන. සංස්ථාපිත මතවාදයක් තියෙන්න  ඕන. එක්කෝ මිතුරු කණ්ඩායමක් සම්මානිත පුද්ගලයා අල්ලා ගැනීමක් සිදු කරන්න  ඕන. එතකොට සම්මාන ලැබෙන හැම පොත ම නරකයි කියලා කියන්න බෑ. නමුත් ලංකාවේ ඉන්න සාහිත්‍යකරුවෝ සමාජය වෙන්වෙන් හරි තමන්ගේ ජීවිතේ වෙනුවෙන් හරි බරපතල සටනක් කරන්නේ නෑ. ටෝල්ස්ටෝයි වගේ අය තමන්ගේ පවුල අත්හැර රණ්ඩු වෙලා ගිහින් සාහිත්‍ය කරපු මිනිස්සු, මැක්සිම් ගෝරිකි වගේ පාරේ ඇවිදපු මිනිස්සු ලංකාවේ නෑ. ලංකාවේ ඉන්නේ දෑවැද්දත් එක්ක ගෑණියෙක් ගන්නවා වගේ සාහිත්‍ය ගැනත් හිතන මිනිස්සු. ඒ කියන්නේ පුවත්පතක් හරහා ජනප‍්‍රිය වෙන්න, රූපවාහිනියේ පෙනී හිටින්න, යම් කිසි මුදලක් ගන්න වගේ දෙයක් ඒ මිනිස්සු බලාපොරොත්තු වෙනවා. මේක හරිම කණගාටුදායකයි. ලංකාවේ පහල මධ්‍යම පන්තියෙන්නේ ඔය සාහිත්‍යකරුවෝ බිහි වෙලා තියෙන්නේ. ඒ අය ඇත්තට ම ලෝකයේ සාහිත්‍යකරුවොත් එක්ක ගත්තම ඉතාමත් සුළු සාහිත්‍යකරුවෝ. මං වුණත් එහෙමයි. ඒක මං දන්නවා. ඒ බවක් දැන හෝ නොදැන තමන්ගේ කල්ලි කණ්ඩායම් අටවගෙන මේ සම්මාන ගැනීම අපි දකින්න  ඕන අනුකම්පාවෙන්. ඇත්තටම එ වැනි සාහිත්‍යකරුවන් අභ්‍යන්තරයෙන් ඉතාමත් දුගී. ඔබ මාධ්‍යකරුවෙක් විදිහට හිතලා බලන්න මේ වගේ සාකච්ඡුා කිහිපයක් ඔබ දිගට ම කළොත් සාහිත්‍යකරුවන් කී දෙනෙක් ඔබෙන් අවස්ථාව ඉල්ලයි ද කියලා. මහා චරිත කියලා හිතන් ඉන්න අය ඇතුළේ කිසි දෙයක් නෑ. ප‍්‍රසිද්ධිය තමයි ඒ අයට අවශ්‍යය. ඒ නිසා සම්මාන එක්ක වැඩ කිරීම අපි දකින්න  ඕන සාහිත්‍යයේ ගැඹුරු අර්ථයට පටහැනි සහ මධ්‍යම පන්තියේ ජරා විලාසිතාවක් හැටියට. මං දකින්නේ ඒ විදිහට. රැකියාවක් කරලා මුදල් ලබා ගන්නවාට වඩා වෙනම කතාවක් එතන තියනවා. ලංකාව මේ ඛේදවාචකයේ එක් ගොදුරක්.
  • ·        වර්තමානයේ දී සරසවි අධ්‍යාපනය තුළින් සාහිත්‍ය ක්ෂේත‍්‍රයට අදාළ දක්ෂ නිර්මාණකරුවන් බිහිවීම වෙනුවට කටපාඩම් ශෛලියෙන් විභාග ගොඩ යන උපාධිධාරීන් බිහිවීම ගැන සමාජය තුළ කතිකාවක් ගොඩනැගිලා තියනවා. ඔබ සරසවි ඇදුරෙක් හැටියට මේ ගැන මොකද කියන්න තියෙන්නේ?

කොහොමත් විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතියේ යම් යම් දේ පිළිබඳ විවේචන මා සතුව තියනවා. මුල ඉඳලම ලංකාවේ යම් කාල වකවානුවකින් පස්සේ විචාර චින්තනය ගොඩ නගන අරමුණක් නොමැතිව තමයි මේ ක‍්‍රියාත්මක වෙමින් යන්නේ. සාහිත්‍යකරුවෝ විතරක් නෙවෙයි කිසිම ආකාරයේ ස්වාධීන මිනිහෙක් බිහි වෙන්න මේ අධ්‍යාපන ක‍්‍රමයේ ඉඩ නෑ. සාහිත්‍ය කියන්නේ බොහො ම විචාරශීලී සහ තර්කානුකූල දෙයක්නේ. සාහිත්‍යකරුවෙක් නෙවෙයි අඩු තරමේ තමන්ගේ ගුරුවරයා ඉදිරියේ නැගිටලා ගුරුවරයාගේ අදහසට තර්කයක් ඉදිරිපත් කරන්නවත් පුළුවන් මිනිහෙක් බිහි කරන අධ්‍යාපන ක‍්‍රමයක් ලංකාවේ අධ්‍යාපන ක‍්‍රමය තුළ නෑ. ඇත්තටම ලංකාවේ සියලූ ප‍්‍රශ්නවලට මුල අධ්‍යාපනය. විශේෂයෙන් උසස් අධ්‍යාපනය. ඒ ගැන දීර්ඝව සාකච්ඡා කළ යුතුයි. අපිට අවශ්‍ය වන්නේ සොක‍්‍රටීක අධ්‍යාපන ක‍්‍රමය. ඒ කියන්නේ ප‍්‍රශ්න සහ උත්තරවලින් කෙරෙන කතා බහක්. එවිට තමයි හැමෝගෙ ම මානසික පීඨ විවෘත වන්නේ. දැනට අපි යන්නේ විභාග කේන්ද්‍ර කරගත් ක‍්‍රමය. ඒවා ඇත්තටම සහතික විහිලූ විදිහටයි සලකන්න පුළුවන්. මේ සහතික විහිලූව තුළ සාහිත්‍යකරුවෙක් නෙවෙයි, සාමාන්‍ය නිර්මාණශීලි ලිපිකරුවෙක්වත් බිහි වෙන්නේ නෑ. මේ බිහිවෙන සාහිත්‍යකරුවෝ සිය මහන්සියෙන් බිහි වුණු අය මිසක් විශ්වවිද්‍යාලවලින් බිහි වූ අය නොවෙයි. විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ඉගෙනගෙන කවදාවත් සාහිත්‍යකරුවෝ බිහි වෙන්නේ නෑ. ඒක සිහිනයක්.

සටහන: නලිනිකා ලක්ෂාණි 

Monday, November 28, 2016

ලොව ප්‍රසිද්ධ ම ඡායාරූප ශිල්පීන් දස දෙනා Part 02  

6. මැනී ලිබ්‍රඩෝ (Manny Librodo)

Manny Librodo (facebook.com)
ලිබ්‍රඩෝ ඉතා නිර්මාණශීලී ඡායාරූප ශිල්පියෙකි. පිලිපීන ජාතිකයකු වන මොහු විශේෂයෙන් සංචාරක ඡායාරූපකරණය හා මනස්කාන්ත වූ විලාසිතා ඡායාරූපකරණය තුළින් ඔහුගේ ජනප්‍රියත්වය පැහැදිලිය. ඔහුගේ Pbase ගිණුමේ පමණක් රසිකයින් මිලියන 27 කට වඩා වැඩි අතර ෆේස්බුක් හා රසික පිටු මත ඇති අනුගාමිකයන් 120,000 කට වඩා වැඩිය. ඔහුගේ ඡායාරූප ආසියානු භූගෝලීය සහ යුනිසෙෆ් සංවිධානය සඳහා දින දර්ශන වල පිටු කිහිපයක් ආවරණය කිරීම ඇතුළු ලොව පුරා බොහෝ ප්‍රකාශන සඳහා ලබා ගෙන ඇත.
Manny Librodo' (boredpanda.com) 

7. ලීසා ක්‍රිස්ටීන් (Lisa Kristine)

Lisa Kristine (facebook.com) 
Lisa Kristine රටවල් 100 කට වඩා වැඩි දේශීය සංස්කෘතීන් ලේඛන හා අප සියලූ දෙනා තුළ ඇති මානව ගරුත්වය නිරූපණය කරන මානුෂීය ඡායාරූප ශිල්පීනියක වේ. නූතන වහල් සේවය, ඡායාරූප මගින් හෙලිදරව් කිරීම සම්බන්ධයෙන් ඇය ප්‍රසිද්ධියට පත්ව ඇත. ලීසා ක්‍රිස්ටීන්ගේ ඡායාරූප අතිසාර්ථක ලෙසින් නිර්මාණාත්මක බවක් උසුලයි. ඇය එක් එක් ප්‍රදේශයන්ට ආවේණික වූ ජනතාවගේ ඡායාරූප ගන්නා ඡායාරූප ශිල්පිනියකි. ඇගේ වැඩකටයුතු, අන්තර්-අගුළු ලෝකයේ සුන්දරත්වය, විවිධත්වය හා දුෂ්කරතා ගැන සංවාදයකට දිරිමත් කරයි. ඇයගේ ඉලක්කගත අපේක්ෂාව වනුයේ නරඹන්නාගේ දැනුවත් භාවය වගේම එකඟතාවය ඔවුන්ගේ දෘශ් ගමන තුළ පැවැත්ම සඳහා වර්ධනය කරවීමටයි. වසර තිහකට වඩා වැඩි කාලයක් තුළ ලෝකය ගවේෂණය කළ ලීසා ජනයා, සංස්කෘතීන් සහ අමතක නොවන ස්ථාන සොයමින්, නොමැකෙන ඡායාරූප නිර්මාණය කර ඇත. ඇය දුරාතීතය, පෞරාණිකත්වය සහ දුර්ලභත්වය පැහැදිලි අවධානයක් මතට ගෙන එයි. ඇය සතු හැඟීම් උපදවන හා සංතෘප්ත වූ වර්ණ භාවිතය නිසා මෙම ක්ෂේත්‍රයේ ලලිත කලා මුද්‍රණ එකතූන් අතරින් ලීසාගේ මුද්‍රණ වැඩිම ඉල්ලූමක් ඇති මුද්‍රණ බවට පත් වීමට සමත් වී ඇත.
ඝානාවේ නිදහස/Freedom- Ghana (lisakristine.com) 
8. ඩේවිඩ් ලේසර් (David Lazar)
David Lazar (davidlazarphoto.com)
David Lazar (davidlazarphoto.com)
ඕස්ට්‍රේලියානු ජාතික ඩේවිඩ් ලේසර් 2014 වසරේ ගරුඩා එයාර්වේස් හොඳම සංස්කෘතික ඡායාරූප ශිල්පී සම්මානයේ ජයග්‍රාහකයාය. ඡායාරූප හරහා ජීවිත අවස්ථා, සුන්දරත්වය සහ සංස්කෘතිය ආදිය ඉස්මතු කරවීමට සමත්ය. මොහු පුවත්පත්, සඟරා, ග්‍රන්ථ, වෙබ් පිටු, National Geographic වැනි සඟරා සඳහා දායකත්වය සපයන්නෙකි. 2012 දී ස්මිත්සෝනියානු ඡායාරූප තරඟයේ සංචාරක ඡායාරූප අංශයේ ජයග්‍රාහකයා ඩේවිඩ් .මොහු සංචාරක ඡායාරූප ශිල්පියෙක් බවට පත් වන්නේ 2004 වසරේ සිටය.
Para, Brazil (davidlazarphoto.com)

Sao Paulo- Brazil (davidlazarphoto.com)
9. ජොයෙල් සන්ටෝස් (Joel Santos)
Joel Santos (google.lk)
1978 පෘතුගාලයේ ලිස්බන්හි උපත ලද ජොයෙල් ආර්ථික විද්යාඥයෙකු හා වෘත්තීය ඡායාරූප ශිල්පියකු වේ. ආර්ථික විද්‍යාව සහ තාක්ෂණවේදය වැනි වෙනත් විෂයන් සඳහා ඔහුගේ අධ්‍යාපනික සුදුසුකම් සහ ශාස්ත්‍රීය දැනුම තිබියදීත්  සියල්ල අතහැර ඡායාරූපකරණයට සිය දිශානතිය යොමු කරවයි. 2007 සිට 2010 වසර දක්වා පෘතුග්‍රීසියේ වැඩියෙන් ම අළෙවි වන “O Mundo da Fotografia Digital”  නම් ඡායාරූප සඟරාවේ ප්‍රධාන කර්තෘ මොහු විය. ග්‍රන්ථ පහක් මොහු විසින් රචනා කර ඇත. ලොව පුරා සංසරණය වන පුවත්පත් සහ සඟරා වල පල වූ  මොහුගේ රචනාවන් සහ ඡායාරූප සීඝ්‍රයෙන් ජනප්‍රිය විය.
Girl, Baucau, East Timor
10. ෆිල් බොර්ජස් (Phil Borges)
Phil Borges (thekspot.net)
ෆිල් විසින් විවිධ ගෝත්‍ර මුහුණ දෙන අභියෝග පිළිබඳව අවබෝධයක් ඇති කිරීමට උත්සාහ ගනිමින් දේශීය හා ගෝත්‍රික සංස්කෘතීන් ලේඛනගත කර ඇත. ඔහුගේ නිර්මාණ ලොව පුරා කෞතුකාගාර හා ගැලරි තුළ භාෂා හතරකින් ප්‍රදර්ශනය වේ. මොහු විසින් ජාතික හා භූගෝලීය නාලිකා සඳහා දේශීය සංස්කෘතීන් විදහා දැක්වෙන රූපවාහිනී වාර්තා චිත්‍රපටවලට සත්කාරකත්වය දරනු ලබයිවාර්තාමය ඡායාරූප ශිල්පියෙකු හා වාර්තා චිත්‍රපට නිර්මාණකරුවෙක් ලෙසින් හඳුනාගැනීමට අවස්ථාව ඇත.
Jigme & Sonam that nomadic A Tibetan Portrait (philborges.com)